„Właściwie o czym ja mówię o odkupieniu o grzechu W końcu zawsze przychodzi moment, gdy tracę związek z konkretem i pogrążam się w abstrakcyjną topiel. Słowa bez dna, nie na mój wzrost, zbyt głębokie. Czuję, że utonę w ich przezroczystości... A kiedy już tonę, przypominają mi się wakacje u rejentowej Chrzanowskiej. W Tworzyjankach, wieczorem przy naftowej lampie, tak
iiiiiiminnimiiinnminiiniMmimniniHiinnmniimil
że dyskutowano o grzechu. Panny z warkoczami okręconymi wokół głowy pytały, co to jest zło. Przychodziły z sąsiedztwa, wysokie, o dużych dłoniach i surowych brwiach. Jedna z nich nazywała się panna Wścieklica. Piękna, piękna! Reagowałem dreszczami; jej uroda była ciosem, po którym nigdy się już nie podniosłem, a jej szaleńcze nazwisko drżałem. — Panie inżynierze — mówiła niskim altem — prawda, że grzech jest w nas — Przeklinałem moje trzynaście lat. Zanurzały ręcewogromnym złotym słoneczniku leżącym na serwecie i gryząc pestki godziły się z kuszeniem Szatana. Zarysy ich bioder i ud oplatały mnie jak liany w mitologicznej dżungli, ich spojrzenia przefruwające nade mną miały nieuchwytność kolibrów. Siedziałem przycupnięty w wilgotnym gąszczu moich pierwszych pragnień, w tropikalnej plątaninie łodyg i mchów, przerażony tym widokiem raju, który mi otwierał wejście do piekła. Nie dostrzegały mnie, podczas gdy ja znałem na pamięć ich ciała. Na łączce w głębi parku opalały się w obcisłych czarnych kostiumach (ja za żywopłotem z synkiem ogrodnika, Hipkiem 7 lat), wiedziałem, jak są zbudowane i że połyskująca w słońcu skóra kobiety może być cierpieniem, które potem budzi w ciemności. — Według mnie grzech to krzywda! — odzywałem się niespodziewanie. Panna Wścieklica patrzyła na słonecznik. — Krzywda to grzech! — Miałem wypieki. W jej wzroku można było wyczytać zdziwione questce que cest Na łączce rozmawiały po francusku, zza żywopłotu łowiłem ich błędy. Czasem ukazywaliśmy się z Hipkiem na folwarcznej kobyle i wczepieni w jej grzywę przejeżdżaliśmy przez łączkę. Ale gasił nas widok braci Horendal powracających z kortu, brązowych, naoliwionych, z rakietami i siatką pełną białych piłek. A wieczorem znowu o zagadkach czy wolno zabić w obronie czci kobiety Traciłem głowę. Objawiały mi się na przemian w rozżarzonym świetle południa i w półcieniach filującej lampy; rano ich jasne kolana migotały w trawie, ale po kolacji, w ciemnej, skrzypiącej jadalni, kiedy siedziały rozgrzane i niespokojne, wyłuskując leniwie pestki słonecznika i miażdżąc je w zamyśleniu mocnymi, wypukłymi zębami — czułem tę samą odległość. Światło, zieleń i półmrok tworzyły drgającą smugę, która nocą rzucała mi na ścianę kolorowe obrazy udręki. — Więc pan inżynier sądzi, że Bóg jest przyrodą — Och, te rozmowy, jakich nigdy nie słyszałem w domu! Przyrodą! Dołożyły mi ducha do materii, Boga wmieszały mi w krew! Dotąd normalnie pączkowałem, ale od lata w Tworzyjankach poczułem metafizyczną ranę seksu. Ciągnęło mnie do wieczornych dyskusji pożądanie ciała i abstrakcji; łypiąc na kark panny Wścieklicy, bełkotałem o zbawieniu.“(9)