„Wół ryczy krótko i nienaturalnie, —ryk to, jakgdyby w napadzie szaleństwa, —i nagle, niby po nowem ukłuciu, obraca się dokoła siebie i galopuje wzwyż góry. Jeden jedyny wielogłośny wrzask łudzi, dzika ucieczka na wszc strony i góra jest opuszczona, góra jest zgolona. Tylko jedna pani pozostała w miejscu, nie wykręca już swych rękawiczek, jest jakby sparaliżowana, a otóż chwieje się, opuszcza na kolana i pada. Wół bierze ją na kark i rzuca, niby tłumok, przez górę. Gotowe!
No, a teraz odźwierny. Odźwierny nie chciał jednakże uciec, jak i inni, i całkiem nasposób małp wdrapał się na drzewo. A to czart z tego odźwiernego, zapewno obmyślił sobie taki ratunek już naprzód, inaczej nie zdobyłby się na podobną przytomność umysłu i chytrość. Otóż siedzi sobie w swej pieczarze i niczego się nie boi. Nawet kiedy wół go dostrzega, nie obawia się, — ani trochę —, ale nic trwa i minuty jednej, a wół rzuca się na drzewo. Wygląda w tej chwili, jakgdyby był zdolny do wszystkiego.
Nic już teraz nie pomoże odźwiernemu, można go uważać za straconego, drzewo trzeszczy i drży pniem całym. Odźwierny krzyczy z góry do zwierza, przeklina, wymyśla mu, lecz skoro widzi, że życie jego znajduje się w niebezpieczeństwie, po długich daremnych próbach przestaje, przychodzi do rozsądku i modb się do Boga o pomoc.“(15)