„Virgie Rainey prosto z lekcji muzyki przeszła na taperkę w miejscowym kinie. Z właściwą sobie lekkością i szybkością przeskoczyła cały okres życia, stadium przejściowe, w którym znajdowały się zarówno Cassie, jak Missie i Parnell, namiętnie farbując apaszki. Virgie zaś przeniosła się od razu w świat pełen emocji i wielkich przeżyć, który był jeszcze bardziej podniecający, niż im się zdawało. Obcowała z gwiazdami filmowymi jak siostry Gish i siostry Talmadge. Ilekroć na ekranie rozchylały się poły namiotu, w którym zamieszkiwał cudowny Valentino, Virgie waliła żółtym ołówkiem w blaszany talerz.
Wieczory spędzała więc Virgie w kinie „Bijou", usadowiona pod samym ekranem, gotowa dotrzymać kroku wszystkiemu, co mogłoby się na nim wydarzyć. Nie bała się niczego, dawała sobie radę z każdą sytuacją. Odwrotnie niż nieszczęsny pan Sissum. Gdy rwące wody rzeki przerywały tamę lub oszalała Nazimowa odrąbywała sobie szablą obydwie stopy, gdyż wolała kalectwo od życia z niekochanym mę. żczyzną, Virgie bez wahania wyczarowywała z klawiszy Kammennoj Ostrov. Panna Spights wprawdzie twierdziła, że Virgie nie przykłada się zbyt pilnie do swojej roboty. Zdarzało się, że pozwalała spłorąć całemu lasowi w absolutnie grobowej ciszy i dopiero gdy było po wszystkim i uratowani kochankowie odnaleźli się nawzajem, zapalała bezceremonialnie lampkę nad fortepianem i zaczynała grać jakieś minorowe pasaże — chociażby Taniec Anitry. Nie można tego nazwać uczciwą pracą.“(7)