„Swoje ogromne zdolności John umiał doskonale wykorzystać. Skończył z powodzeniem wyższą uczelnię i równie pomyślnie pracował dalej. Los sprawił, że kroczyliśmy tą samą drogą. Sprawiedliwość każe przyznać, że John troszczył się o mnie. Co tu mówić, byłem mu bezgranicznie wdzięczny. Szły lata, pracowaliśmy w tym samym laboratorium, nad jednym zagadnieniem. Byłem pilny i pracowity, ale John zawsze mnie dystansował. Nigdy jednak nie doznawałem uczucia zazdrości ani zawiści. Swoją pomysłowością, śmiałością, zapałem, wytrwałością w pracy ten człowiek fascynował całe otoczenie. Coraz szerzej i szerzej rozwijał swoje badania. Prawie namacalnie czułem, jak z ciemnych, krętych zaułków wychodzimy na szeroką drogę wiedzy. I oto dziś kroczy on po tej drodze — silny, gwałtowny i zły... Tak, właśnie zły!
Często wzbudzał we mnie obawę jakiś niepojęty rys jego charakteru. Widziałem jego niezmordowaną energię, jego talent, lecz nie byłem pewien, czy w naukę wkłada on miłość. Pan wie, miłość, niezależnie od tego, ku czemu jest skierowana — czy ku ludzkiej istocie, czy ku idei lub twórczości — zawsze nadaje człowiekowi pewną miękkość, serdeczność. W nim tego nie było...
Minęło wiele lat. Z każdym rokiem odczuwałem silniej przygniatający wpływ profesora. Czy ja go dziś znam I tak, i nie. W pracy swej ten człowiek osiągnął fenomenalne wyniki. O niektórych ma pan już pewne wyobrażenie.“(10)