„Rozłożyła jego marynarkę nieco opodal i usiadła. — Weź się do roboty, kochany, nie chcę ci przeszkadzać. Tak chętnie przyglądam się, gdy malujesz.
Margot towarzyszyła mu odtąd prawie codziennie. Wędrowali nieraz kilometrami, nim wyszukał odpowiedni motyw. Przychodzili na miejsce zziajani i wyczerpani upałem. Ale nigdy nie wymknęło się z ust Margot słowo skargi. Zaszła w niej rzucająca się w oczy przemiana. Włosy, szarawe dawniej i matowe, jaśniały teraz złocistym połyskiem. Wąskie, suche wargi spęczniały krwią, chód stal się bardziej zwarty i pewny. Sucha i pomarszczona ce.a stała się gładka i jędrna, oczy się powiększyły, piersi zaokrągliły. Sprawiała wrażenie, że co dzień na nowo kąpie się w ożywczym zdroju miłości.
Wymyślała coraz to nowe drobne niespodzianki dla niego smakołyki na drogę lub sprowadzony z Paryża sztych, o którym z podziwem wspominał. Nigdy nie przeszkadzała mu w pracy. Siedziała cicho obok niego przepojona tym samym namiętnym żarem, jaki bił z jego obrazów.
Margot nie miała pojęcia o malarstwie, lecz posiadała dar subtelnego wyczucia i szybkiej orientacji. Znajdowała zawsze odpowiednie słowo we właściwym momencie. Vlncent widział, że pojmuje intuicyjnie wiele rzecz których się nigdy nie uczyła. Przypominała mu skrzypce z Cremony , zniszczone przez niedołężnych stroicieli. ..Szkoda, żem jej nie spotkał dziesięć lat temu" — mówił do siebie.“(8)