„mana, łagodna, pokorna, taka, jaką chciałbym ją widzieć zawsze. Zobaczymy, czego chce.
Zapiął haftowaną koszulą, schował koronkowy żabot pod szlafrok, przygładził włosy i poszedł do pokoju żony.
Jak zwykle, zatrzymał się przed drzwiami, złożył ręce 1 obrócił się w stronę, gdzie prawdopodobnie siedziała Lorenza i nakazał jej usnąć. Następnie zajrzał do pokoju przez szparę w drzwiach.
Młoda kobieta spała na kanapie w pozycji, którą malarz uznałby za piękną i pełną poezji. Znużona i ledwie dysząca pod wpływem magnetycznego fluidu męża, Lorenza podobna była do Ariadny mistrza Vanloo.
Balsamo wszedł i zatrzymał się przed Lorenza, żeby popatrzeć na nią. Jednak obudził ją zaraz, ponieważ wydała mu się zbyt ponętna w pozie, w jakiej ją zastał.
Ledwie otworzyła oczy, jej źrenice trysnęły błyskawicami. Przygładziła włosy, wytarła zwilgotniałe wargi i zaczęła rozpamiętywać wrażenia krótkiego snu.
Balsamo patrzył na nią z obawą. Zazwyczaj Lorenza przyjmowała go atakami gniewu, dzisiaj zachowała się spokojnie, co zapowiadało coś poważniejszego.
— Siadaj przy mnie — poprosiła, kierując nań aksamitny wzrok.
Balsamo zadrżał, ponieważ jej głos pełen był niezwykłej łagodności.“(16)