„— Mam do pana pewną sprawę — odezwał się kapitan po nowej pauzie, też czemuś czającej się w której widocznie smakował. — Może pan będzie łaskaw przyjść do mnie do biura dziś w obiadową porę, między drugą a czwartą.
— Niestety, panie kapitanie, ja dziś wyjeżdżam do Częstochowy — odpowiedział Wachicki zdziwiony i zniechęcony.
— Do domu swojej matki — spytał kapitan. — A kiedy pan wraca
— Jeszcze sam nie wiem, przypuszczam, że jutro pod wieczór. A co... to takiego Czy wolno wiedzieć, w jakiej sprawie...
Słuchawka milczała. Gdyby nie ten oddech i nieustanne szemranie, można byłoby przypuścić, że znajdujący się gdzieś po drugiej stronie linii telefonicznej kapitan, nie pożegnawszy się, po prostu sobie odszedł.
— A więc proszę się zgłosić u mnie zaraz po przyjeździe — odezwał się wreszcie. — Moje biuro się mieści na Marszałkowskiej... Ma pan ołówek, proszę zanotować.
— Ja i tak zapamiętam, panie kapitanie — odrzekł Leon wciąż zdziwiony. Teraz dziwił się, dlaczego to w kapitańskim głosie nie ma nawet cienia prośby lub chociażby zdawkowej uprzejmości. To, że ma się zgłosić pod jakiś dany numer domu na Marszałkowskiej, było mu zakomunikowane w formie wcale nie proszącej.
— Na bramie zauważy pan szyld zegarmistrza — mówił dalej głos kapitana. — Wejdzie pan na podwórko, a na oficynie znowu pan zobaczy szyld tegoż zegarmistrza. Proszę wejść do niego i zapytać. On panu wskaże, gdzie urzęduję, bo ja jeszcze jak dotąd szyldu nie mam, nie dorobiłem się. To prywatna firma. Więc w porze obiadowej, między drugą a czwartą. Do widzenia panu.“(5)